ذهن در حالت بیداری، بندی کثرات است. تمایز را درک می کند، اما وحدت را نه. وحدتی که در خود ذهنِ مدرک نهفته است. به عبارتی ذهن متوجه خودش نیست. زیرا اسیر دستور زبان است. ذهن در خواب آزاد است از این لحاظ که دستور زبانرخت برمی بندد.زبان از قید خودش آزاد می شود و عقل بی پرده می بیند. این که در خواب جای

1- پالسِ متریک قطعه نباید یکنواخت شود، طوری که شنونده بتواند با آن ضرب پا بگیرد یا دست بزند. حتی شوپن هم در ژانر والس - که به طور طبیعی متری کاملاً مشخص دارد- این مساله را مد نظر داشته و به شکل های مختلف قالبِ متریک معمول والس را به هم می ریزد. (به همین دلیل با والس های شوپن نمی شود رقصید) 2- تضاد

تاریخ سرگذشتِ انسانها نیست، سرگذشت انسان است. انسانی با امیالِ متناقض، اما با هدفِ یگانه. اگر کلِ جامعه ی بشری را به مثابه واحد بزرگتری در نظر بگیریم، بیشتر متوجه می شویم که «انسان ها» اهداف متفاوتی داشته اند، اما «انسان» به دنبال یک چیز بوده است. چیزی که همچون نخی نامرئی سرنوشت تاریخ را از پی خود

در زبانِ عامیانه، «انسانیت» باری اخلاقی پیدا کرده است. وقتی میگوییم فلانی «خیلی انسان» است، معمولاً صفاتی مثل مهربانی، عدالت، بخشندگی و ... را مد نظر داریم که بیشتر جنبه ی اخلاقی دارند. حال آن که اگر به دنبال انسانِ واقعی باشیم، باید ریشهای ترین تمایزِ او را با سایر موجودات پیدا کنیم. در فلسفه می